Светови

влегувам во долапите
од твоите стапалки
во калта,
нозете се враќаат
наназад,
доволно  е
ноктите 
што ми се црни.
 
излегувам од калапите
од твоите изгризани усни
во снегот,
рацете сакаат да 
останат, ама
доволно е
очите
што ми се бели.
 
стојам во браздите
на нашето небидување.
удобно е тука
во сивилото
на непремолчените
вистини.

октомври, 2012

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s